|
|
Bron: Noordhollands Dagblad, 12 oktober 2000
'Pokémon 2', veel duistere vogels
Onder het motto 'culture shocks' gaat de Kring van Nederlandse Filmjournalisten tijdens het Film festival Rotterdam een seminar organiseren over de problemen van critici bij het beoordelen van films uit exotische culturen. Een interessant onderwerp. Maar soms zijn er geen exotische culturen nodig om een recensent tot wanhoop te brengen. Het kan ook met een film als 'Pokémon 2: Op eigen kracht'.
Mogelijk zijn er nog mensen die denken dat Pokémon iets is wat je bij de begonia's moet strooien om te voorkomen dat ze last krijgen van spint. Ik weet wel beter. Want Pokémon was iets op de televisie en vorig jaar in de bioscoop. Kinderen spaarden er kaartjes van, met maffe figuren erop waarmee ze elkaar konden aftroeven. En sommige deugnieten die bereid bleken tot list, bedrog en geweldpleging teneinde sommige zeldzame Pokémonkaarten in hun bezit te krijgen, zijn ternauwernood ontsnapt aan kinderrechter en tuchtschool.
Flippo's
Oudere broertjes en zusjes hadden ooit flippo's verzameld of A-Team-plaatjes, vader en moeder wellicht nog portretjes van Johan Cruijff en Wim Suurbier. Opa en oma ruď\neerden hun melktanden met kauwgum waarbij fondantkleurige foto's werden verstrekt van Roy Rogers en Doris Day. Geen enkele generatie ontsnapt aan dergelijke gekte, maar alle vorige rages waren ook door buitenstaanders te begrijpen. Dat ligt toch anders met 'Pokémon'. De eerste film was een wereldhit, de tweede is bezig het te worden. 'Pokémon 2: op eigen kracht' ziet eruit als een animatiefilm, ietsje beter getekend dan de voorganger, maar nog altijd broddelwerk in vergelijking tot Disney's 'Tarzan'. Problematisch wordt het ineens als je het verhaal moet samenvatten. Gelukkig heeft de filmverhuurder een synopsis verstrekt met als openingszin: "Ash, Pikachu en het hele Pokémon-universum beleven een nieuw avontuur, de redding van de wereld." Rugzakjongetje Ash en een legertje niet uit elkaar te houden bijfiguren komen terecht op het eiland Sharmout. Daar speelt men de  legende na van drie Pokémon-vogels: Moltres, Zapdos en Articuno, die tezamen de natuur beschermen door de elementen vuur, bliksem en ijs in bedwang te houden. Vervolgens vliegt de nietsontziende verzamelaar Lawrence III rond in een bizar ruimteschip en weet op niet na te vertellen wijze Moltres en Zapdos in handen te krijgen. Even later zijn de beesten toch weer los, maar hebben dan ruzie gekregen, hetgeen het klimaat dusdanig verstoort dat het einde van onze planeet nabij lijkt. Ash moet dan op drie eilanden gekleurde ballen gaan zoeken en krijgt hulp van zeevogel Lugia, die zijn best doet de voortdurende aanvallen van vuurvogel, bliksemvogel en ijsvogel te pareren. Als de gevonden ballen op de juiste wijze worden gerangschikt op een altaartje op Sharmout, dan worden Moltres, Zapdos en Articuno weer kalm en is de dreigende catastrofe bezworen. En dan weet uw recensent nog steeds niet wat Pokémon nou eigenlijk is. Toch lijkt andermaal de kans groot dat het grut het machtig mooi zal vinden. Maar een ordelijke geest zal het er niet aan overhouden.
|
|
|
