|
|
Bron: Trouw, 23 mei 2001
POKÉMON III
Pokémon indoctrineert het onderbewuste van Molly
Net als andere rages beweegt het Pokémon-fenomeen zich onder schoolkinderen van de bovenbouw naar beneden. Wanneer de tienjarigen merken dat broertjes en
zusjes van acht hun trend beginnen te imiteren, verliezen ze hun interesse, en ook de achtjarigen voelen zich daarna weer snel te groot voor iets dat omhelsd
is door kinderen van zes.
Het is een tendens die de marketingspecialisten van de Japanse fabrikant van spelcomputers Nintendo natuurlijk niet is ontgaan, en als je 'Pokémon III'
vergelijkt met z'n voorgangers is een duidelijke strategiewijziging te bespeuren. Niet alleen heeft de tiener Ash Ketchum (voor leken: dit is de grootste
pokémontrainer ter wereld) hier slechts een bijrol naast het vierjarige meisje Molly, de hele tekenfilm lijkt op een nieuwe doelgroep toegespitst.
Dit keer geen gekloonde Pokémon-dubbelgangers, of verzamelaars die de wereld willen vernietigen, maar een simpele aaneenschakeling van korte Pokémongevechten.
Twee van de bizarre wezentjes die elkaar twee of drie minuten lang met laserstralen, krachtpatserij of telekinese te lijf gaan, om daarna weer in de jaszak
van hun baasje te verdwijnen -het blijven tenslotte pocketmonsters.
Het verhaal, met veel vliegende hiëroglyfen en verdwenen ouders, hoeft verder niet begrepen te worden, maar aardig is het wel te zien hoe Nintendo iets
van de resultaten van de nu al jaren durende Pokémon-indoctrinatie toegeeft. Alles wat zich hier afspeelt, is de conclusie van de film, is slechts een blik
op het onderbewuste van Pokémon-fan Molly.
Als de absurditeiten uit 'Pokémon III' daarmee dus het verborgen zielenleven van een kleuter voorstellen, dan is het voorfilmpje 'Pikachu & Pichu' zeker
het felgekleurde fantasieleven van een peuter. Hun naam piepend als kinderen die hun eerste woordjes brabbelen, tuimelen de Pokémon zonder hun trainers
over elkaar heen, waarbij de Japanse Ikue Otani uitblinkt als de stem van het gele, bliksemende konijntje. Boos, bang, blij, verdrietig: ze weet 'Pika...
pika... chu' een zeldzame verscheidenheid aan intonaties mee te geven.
|
|
|
