Bron: NRC, mei 2000
Het is verbluffend hoe snel de kinderen de namen van alle Pokémon uit het hoofd kennen.
Ah, Pikachu!
Teletubbie-artikelen zijn uit de mode en liggen afgeprijsd in de winkels te grijnzen, Valentijn-Furby's staan treurig achter de toonbank te wachten of er
uit de oververzadigde markt nog een lief baasje komt opdagen. Maar bij de afgesloten vitrines waarin Pokémon-kaarten uitgestald staan, is een drom
schoolkinderen te vinden die begerig door het glas loeren, tenminste op de dagen waarop een nieuwe voorraad is binnengekomen.
Pokémon is een paar jaar geleden in Japan als videospel begonnen. Tegenwoordig bestaan er zo'n 1500 Pokémon-producten, waaronder een tekenfilm
die in Nederland dagelijks op de televisie getoond wordt (en die dus elke ochtend door talloze slaperige, bleke kinderen bekeken wordt), een bioscoopfilm,
muziek-cd's, een broodrooster, Pokémon-vliegtuigen die tussen Tokio en San Francisco reizen en bovenal de immens populaire Pokémon-kaarten.
 "Pokémon", aldus professor Oak, autoriteit op het gebied van de
zogenoemde pocket monsters, "zijn ongelooflijke wezens die door ons gevangen en getraind moeten worden en waarmee we moeten vechten."
Er schijnen inmiddels 150 soorten Pokémon ontdekt te zijn, waaronder vecht-, vuur-, gras-, bliksem-, water- en psychische Pokémon. Ze luisteren
naar namen als Alakazam, Blastoise, Charizard, Charmeleon, Machamp, Weedle en niet te vergeten Pikachu, de favoriete Pokémon van de meeste kinderen.
Op de kaarten staan Pokémon afgebeeld en worden hun bijzonderheden vermeld, zoals soort, vorm, grootte, kracht, zwakheden, voedsel en dergelijke.
 Voor vijfentwintig gulden krijg je 61 kaarten plus 10 glazen fiches.
Niet-ingewijde ouders schieten steevast onbedaarlijk in de lach als ze de prijs van een setje horen, zo bespottelijk hoog is het bedrag voor de paar kartonnen
kaartjes. Toch zijn de kaarten niet aan te slepen; op schoolpleinen wordt voor honderden, zo niet duizenden gulden aan Pokémon-kaarten door kinderhanden
vastgeklemd.
Pokémon heeft al menig drama op zijn geweten. Kinderen zonder zakgeld en met ouders die niet aan al die onnozele rages willen meedoen, worden tot
wanhoop gedreven. Radeloos vergrijpen ze zich aan de portemonnee van hun moeder en biechten 's avonds schuldbewust en overstuur hun zonde op. Kinderen komen
ontgoocheld uit school omdat handiger klasgenootjes hun kaarten gewonnen hebben of omdat ze simpelweg gestolen zijn. Juffen en meesters worden tureluurs
en pakken kaarten die in de klas getoond worden af of verscheuren ze zelfs, hetgeen de kinderen niet belet toch elke dag met stapels Pokémon-kaarten
naar school te gaan.
Het oorspronkelijke spel is tamelijk ingewikkeld en wordt door kinderen onder de tien nauwelijks gespeeld. Eenvoudige varianten als handjeklap, muurtje-gooi
of wie-heeft-de-sterkste worden het mest beoefend. En natuurlijk wordt er heel veel geruild. Vooral de grappige plaatjes zijn populair en de Pokémon
die sterk zijn en tot machtiger Pokémon kunnen evolueren.
Het is verbluffend hoe snel kinderen de namen van alle Pokémon plus de bijbehorende eigenschappen leren. In een mum van tijd weten ze tot welk type
een bepaalde Pokémon behoort, hoeveel schade hij kan aanrichten, wat zijn sterkte is, waar hij niet tegen kan, enzovoort.
Gretig vullen de kinderhoofdjes zich met deze bizarre natuurfilosofie, als het die naam al mag dragen. Zouden ze zich net zo gretig storten op kaartjes
die elementaire deeltjes voorstellen of geologische tijdperken met de bijbehorende schepsels of mythologische figuren uit de Griekse of Romeinse oudheid?
Misschien dat een handige ouder dat eens uit kan proberen.
|
