|
|
Bron: Algemeen Dagblad, 26 april 2000
Pokémon-woede slaat toe onder volwassenen
ROTTERDAM - De marketing rond Pokémon-artikelen zit zo slim in elkaar, dat zelfs volwassenen er niet aan ontkomen. Vooral de kaarten zijn sinds
een paar weken geliefde prooien van verzamelaars op diverse beurzen.
Hoewel het oorspronkelijk uit Japan afkomstige spel bedoeld is voor kinderen, mist de bewust door de fabrikant ingebrachte schaarste aan sommige kaarten
zijn uitwerking niet op mensen die last hebben van verzamelwoede. Dat zijn er in Nederland 1,5 miljoen. 'Er is niets dat niet wordt verzameld',
weet Gert Postma, voorzitter van het nationaal verzamelaarsplatform.
Zelf spaart hij soldaatjes en 'dingen die met munten te maken hebben, maar geen munten zijn'. Hij heeft ook een theorie die dergelijke driften verklaren:
'Onze voorouders waren jagers en verzamelaars. Trokken ze van de ene naar de andere plek, dan namen ze onderweg alles mee wat hun opviel en wat ze
later misschien konden gebruiken. Misschien ook gekke steentjes, of opvallende schelpen. Daar is het begonnen.'
Cees de Beurs, organisator van Amsterdamse verzamelbeurzen, is samen met zijn 11-jarige zoontje aan de Pokémon. Hij was al bezeten van flippo's en
telefoonkaarten. Hij zegt: 'Pokémon is een heel leuk spel, maar ik ben geen spelletjesmens. Ik vind het vooral leuk de verzameling rond te krijgen.'
De basisserie bestaat al uit 102 kaarten, rekent De Beurs voor, en dan nog eens allerlei aanvullende reeksen van ruim 60 stuks; dat krijgt een kind nooit
allemaal te pakken. Vandaar dat hij een handje helpt. 'Maar alleen ruilen', zegt De Beurs. 'Ik ga geen grote bedragen neertellen. Vaak zijn
het ook maar verhalen eromheen. Dan wordt er beweerd dat een kaart wel 100 gulden waard is. Maar ik heb nog nooit meegemaakt dat het ook echt werd betaald.'
De gekste dingen worden verzameld, geruild en verhandeld. Wat te denken van de mensen die dekseltjes van wegwerpmelkcupjes verzamelen. 'Een héél
actieve vereniging', zegt Postma. Zelf loopt hij daar nou niet direct warm voor. 'Maar toch kan ik me de lol wel voorstellen. Met elkaar naar
een fabriek en proberen nog weer een ander dekseltje te vinden.'
Niet alleen bij Pokémon, maar op bijna alle verzamelgebieden heeft de commercie een stevige vinger in de pap. Postma: 'Overal duiken wel handige
jongens op die proberen de schaarste en het feit dat mensen proberen een verzameling compleet te krijgen, te gelde te maken.' Zo zijn de cadeautjes
in chocolade-verrassingseieren zeer in trek in bepaalde kring. Er zitten naar het schijnt, heel zeldzame exemplaren tussen. Postma: 'Er worden daar
prijzen tot 3000 gulden voor betaald. Dus daar speelt de handel ook volop mee.' Soldaatjes, melkcupdekseltjes en verrassingseierengeschenken gaan nooit
verloren denkt Postma, maar de Pokémon-kaarten die nu nog honderden guldens kunnen opbrengen, dicht Postma een aanzienlijk korter leven toe op de
verzamelaarsbeurzen. Hij zegt: 'Het is een echt modeverschijnsel, net als de flippo. Het zijn vaak de beginners die dat leuk vinden. Rijpt de verzamelwoede,
dan gaan ze op zoek naar iets dat individueler is. Blauw emaillen keukengoed, of dingen die met munten te maken hebben, maar geen munten zijn, zoals in
mijn geval. Het is wel zaak om de Pokémon-verzameling héél goed in de gaten te houden. Een kaart die nu nog 100 gulden oplevert, kan
volgend jaar bijna niets meer waard zijn. Je kunt op rommelmarkten inmiddels complete flippoverzamelingen kopen voor een knaak.'
|
|
|
