|
|
Bron: De Gelderlander, 20 april 2000
Schade oplopen en poisonen met Pokémon
ARNHEM - Pokémon is ook een spel. Je zou het bijna vergeten na alle commotie over scholen
die de kaarten in het gebouw verbieden en berichten over ruzies tussen kinderen over de
nieuwe rage.
Bij Het Spelkwartier aan de Nieuwstad in de Arnhemse binnenstad is Pokémon meer dan welkom.
Op de eerste verdieping van de winkel is het op woensdagmiddagen een drukte van jewelste.
Een meute van rond de vijftig veelal jonge kinderen bindt daar de strijd aan met elkaar.
Het doel is om de Pokémon van de tegenstander uit te schakelen. Dit gaat op een voor een
buitenstaander volkomen ondoorgrondelijke wijze.
Twee spelers zitten tegenover elkaar met een deck van zestig kaarten.
Een deel daarvan leggen ze voor zich op tafel. Prentjes van beestjes met illustere namen
als Hitmonchan en Pidgeotto krijgen vecht-energie toegediend - weer een ander kaartje - en
gaan dan aanvallen volgens aanwijzingen op de speelkaarten. Daarbij wordt links en rechts
'schade' opgelopen die in de vorm van kraaltjes op de speelkaarten komt te liggen.
Degene die het beste vecht, wint.
Een echte jongensactiviteit dus. De enige vrouw die rondloopt is daar vooral in haar
hoedanigheid als moeder. José Stuyt begeleidt haar twee zoontjes van acht jaar steevast
naar de winkel. 'Het is vaste prik op woensdagmiddag.' Zelf snapt ze van het spel geen 'jota',
maar ze doet nu toch pogingen om het ietwat te doorgronden. 'Ik vind het wel een goed spel.
Kinderen leren ruilen en onderhandelen en met het spelletje vermaken ze zich uitstekend.'
Jorrit Sminia (18) en David de Kruif (21) zijn uitzonderingen op de leeftijdregel,
die veelal niet verder dan twaalf jaar reikt. Het zijn naar eigen zeggen 'spelletjesgekken'
die nu meedoen met Pokémon, maar ze spelen net zo lief wat anders. Star Trek bijvoorbeeld.
Ze zijn in ieder geval een dankbare vraagbaak.
'Is het slim om Chansey tegen Electabuzz te ruilen?' Het antwoord geldt als een vonnis
over het al of niet doorgaan van de transactie.
Het spel is in ieder geval goed voor de taalontwikkeling. De kinderen poisonen en
paralyzen wat af. En ze weten ook precies hoe je energy op zijn engels uitspreekt.
Daarbij helpt ook nog dat een deel van de te verruilen kaartjes Engelse en Japanse
teksten hebben.
Het kost allemaal wel een hoop geld. Het meest eenvoudige setje kaarten kost al bijna
een tientje en wil je tussen deze cracks meetellen, dan moet je minstens een paar
honderd kaarten hebben.
Jan Willem Fokkema weet er alles van. 'Het is een Nintendo-spel. Die zijn allemaal duur.'
Voor de eigenaar van Het Spelkwartier is de rage desalniettemin een zegen.
De verkoop van speelkaarten en toebehoren stokt geen moment in de winkel.
'Het zorgt voor de krenten in de pap', zegt hij relativerend.
'Het scheelt natuurlijk wel. Ik denk dat ik dit jaar voor het eerst inkomstenbelasting
moet betalen.'
Fokkema tracht de kinderen met alle macht aan het spelen te krijgen.
Daarom huurt hij voortdurend mensen in die de regels van het spel onvermoeibaar uitleggen.
En organiseert hij toernooitjes als dat van deze middag. 'Dit is een rage en die gaat
natuurlijk weer voorbij. Het is in ons belang als kinderen ook echt leren spelen.
Wat dat betreft zit Pokémon trouwens zeer goed in elkaar. Je kunt echt je eigen
creativiteit gebruiken bij het spelen. En het lijkt wel moeilijk, maar als je even
rustig de tijd neemt om de spelregels te leren, heb je het in drie kwartier door.'
De kinderen volgen elkaars verrichtingen ademloos. Ze weten allemaal precies wat de
juiste tactiek is. Pas laat in de middag wordt het weer rustiger in de winkel.
Dan verdwijnen ook de fietsen die urenlang de Nieuwstad versperd hebben.
De verkoopster van de naastliggende reiskaartenwinkel 'Stap voor Stap' kijkt het
allemaal met een glimlach aan.
'Zolang er maar geen fiets door de ruit heengaat vind ik het best.
Die kinderen hebben toch lol. Nou dan.'
|
|
|
