|
|
Bron: Noordhollands Dagblad, 20 april 2000
Inferieure tekenfilm met stupide verhaaltje
Pokémon is een rage, dus voeren verstandige argumenten en goede smaak een
bij voorbaat verloren strijd. De boosdoener is de Japanse spelcomputerfabrikant
Nintendo, die in 1996 voor zijn Game Boy de zogenaamde Pocket Monsters (ingekort
tot Pokémon) op de markt bracht.
 Deze
bizar gevormde schepseltjes moeten voortdurend met elkaar vechten om hun baasjes
aan status te helpen. Een soort kruising tussen Tamagochi voor gevorderden en
het fantasy-kaartspel Magic. Want kaartjes horen er inmiddels ook bij. Als voor
kleuters de regels te ingewikkeld zijn, kunnen ze er altijd nog werpspelletjes
mee doen. Samen met de tv-serie en nu ook de tekenfilm voor de bioscoop, wordt
de wereld een compleet amusementspakket opgedrongen. Het is maar wat je een
rage noemt. Voor ouders die hun kinderen tot nu toe met veel genoegen begeleidden
naar smaakvolle animatiefilms van Disney en zijn navolgers zal het even slikken
zijn. Pokémon The First Movie grenst aan oplichterij. Het is de producenten
gelukt om met minimale creatieve inspanning maximale omzet te genereren. Alleen
in de Verenigde Staten al bijna 90 miljoen dollar. Op het gebied van moderne
animatie heeft Japan een naam hoog te houden, maar die kunstenaars zijn hier
niet aan te pas gekomen. Een veeg teken is al dat er kunst- en vliegwerk gebruikt
moest worden om de vereiste lengte te halen en krap anderhalf uur te vullen
met dartelende, kirrende en vooral vechtende Pokémons. Eerst een chaotisch voorfilmpje
dat zich in een Pokémon-vakantiepark afspeelt. Vervolgens een sciencefiction-episode
in geheel andere stijl (wel met goede tekenaars), waarin we getuige zijn van
de creatie van super-Pokémon Mewtwo. En dan pas het eigenlijke verhaal waarin
kinderen en hun Pokémons het opnemen tegen het monster dat de wereldheerschappij
wil veroveren.
Hypocriet
We zouden het nog kunnen hebben over het Frankenstein-thema
en de verwijzingen naar Japanse monsterfilms, of over de invloed van de Game
Boy-esthetiek. Ook de argeloosheid waarmee jonge kinderen zich aan wansmaak
kunnen verslingeren is een onderwerp dat zich opdringt. Maar in dit geval zou
dat te veel eer zijn. Want Pokémon mag dan in zakelijk opzicht geslaagd zijn,
als animatiefilin is het een volstrekt inferieur product. Plat en goedkoop vormgegeven
volgens de laagste tv-standaard, met een stupide verhaaltje als aanloop naar
een toernooi waarin de Pokémons hun eigen klonen bevechten. Die agressieve inslag
is nog niet eens het ergste, eerder een soort kermisachtig vermaak dan echt
bedreigend geweld. Maar kom alsjeblieft niet met zo'n buitengewoon domme en
hypocriete ontknoping waarin alle vechtersbazen als bij toverslag inzien dat
geweld niet goed is.
|
|
|
